www.stillevenschilders.nl informatie contactinformatie toon plaatjes van schilderijen toon namenlijst
16/12-17/12 Expositie Jos van Riswick...

Galeries

Kijk ook op:

Aantal schilders: 198

Laatst vernieuwd op Zaterdag 18 Nov 2017

vorige schilder volgende schilder




ALEX DE VREDE

http://www.lievehemel.nl

'Op het scherp van de (zaag)snede' uit:

Palet en Tekenstift, augustus 1991, geschreven door Koen Nieuwendijk.

Alex de Vrede is in 1944 in Maastricht geboren, bezocht daar de Stadsacademie om enige jaren later, het is inmiddels 1970, in Arnhem op de Academie voor Beeldende Kunsten de opleiding tot leraar MO-tekenen af te ronden. Tot de dag van vandaag verdeelt de Vrede zijn tijd tussen lesgeven en schilderen. Jarenlang schaafde hij binnen de beslotenheid van zijn atelier aan techniek en concept, met zo nu en dan een bescheiden tentoonstelling. Sinds het begin van de tachtiger jaren intensiveerde hij het schilderen, en mede onder invloed van het succes van de laatste jaren vullen zijn dagen zich meer en meer met het schilderen.


Alex de Vrede
Alex de Vrede

Dat het mensdom aan elkaar hangt van gewoonten is een uitspraak die weinig opzien zal baren. Dat soms uit het oog wordt verloren waarom een bepaalde gewoonte in zwang blijft is eveneens een weinig schokkende constatering. Dat deze eeuw vele gewoonten van hun voetstuk zijn getrokken, ook dat is alweer decennia lang gewoon. In dat laatste ambieŽren kunstenaars graag voorop te lopen. En dus is het hele scala aan technische en conceptuele mogelijkheden uitentreuren binnenstebuiten en ondersteboven gekeerd, tot en met afschaffing van het schilderij, en vice versa.

Merkwaardig genoeg is er ťťn aspect dat alle revoluties en evoluties kennelijk onopgemerkt heeft kunnen doorstaan: de onuitroeibare en verder practische gewoonte om schilderijen met rechte lijnen af te bakenen. Je kunt aanvoeren dat daar practische redenen voor zijn. Een lijst is recht en dient ter bescherming van het schilderij, dat dan ook maar beter recht van rand kan zijn. Een houvast om het op te hangen, en heel vroeger misschien om het paneel een beetje vlak en bij elkaar te houden: nog steeds de lijst als verklaring. Je zou kunnen aanvoeren dat de principes van de compositieleer het beste tot hun recht komen binnen een rondom recht afgekaderd vlak, maar dat is nog maar de vraag, want liggen van sommige schilderijen de verdwijnpunten immers niet ver buiten het geschilderde oppervlak? Zo zijn er nog wel meer aanvaardbare redenen te verzinnen.

Ik ben niet de enige die zich door de ongewone schilderijen van Alex de Vrede van zijn apropos liet afbrengen, en niet alleen trok de buitenwereld zijn wenkbrauwen vragend op, ook de Vrede zelf heeft zich jarenlang licht verbijsterd afgevraagd wat hem in hemelsnaam bezielde niet alleen naar het penseel, maar minstens even enthousiast naar de figuurzaag te grijpen. Want laat daar geen misverstand over bestaan: het is geen moment bij Alex de Vrede opgekomen zich als vernieuwer in de schilderkunst voor te doen, want waar hij zich nu naar hartelust aan overgeeft is het gevolg van een onweerstaanbare drang, waartegen hij zijn oorspronkelijke verzet maar heeft gestaakt. Nu zal daar niet vreemd aan zijn geweest dat het figuurzagen decennia lang de enige bezigheid was waarin het Nederlandse volk zijn creativiteit kon botvieren. Pas nadat splinterig triplex, nog net niet op de bon, en brekende zaagjes werden verdrongen door een scala aan materialen en een macht aan electrisch aangedreven apparatuur, en na het verstommen daarvan de schildersdoos -niet zomaar met plakjes waterverf, maar met heuse tubes- mocht inspelen op de onstuimig wassende schildersdrift, kon de vergetelheid zich ontfermen over deze eenvoudige bezigheid. En nog lijkt dat kennelijk te kort geleden.

Hoe in het oog springend dit specifieke kenmerk van de schilderijen van Alex de Vrede ook is, en hoe boeiend ook de overpeinzingen, de essentieŽle kwaliteit schuilt wel degelijk in vertrouwde zaken als compositie, spel van licht en in belangrijke mate in de thematiek achter de geschilderde voorwerpen. Bij nadere beschouwing blijken de opstellingen van lichtelijk ongewoon tot knap absurd gekarakteriseerd te kunnen worden. In een optisch perspectief van krap tien centimeter balanceert een ogenschijnlijk ratjetoe van voorwerpen in een wankel evenwicht, daarbij schaduwen werpend in een patroon, dat een zelfstandig leven lijkt te leiden in een geometrisch abstacte wereld. Het samenstellen van de opstelling is dan ook iets waar de Vrede veel tijd voor uittrekt.

De volgende fase is het maken van een tekening, om te onderzoeken of deze drie-dimensionale realiteit zich laat reduceren tot een twee-dimensionale illusie. Anders dan bij zijn vakbroeders gebruikelijk is heeft het daglicht, met zijn steeds veranderende intensiteit en richting, hier geen stem in het kapittel, en worden dientengevolge alle ramen zorgvuldig geblindeerd. Dat blijft zo tot het paneel af is.

Een goedgekeurde compositie wordt in fasen op een paneel van masoniet getekend, steeds zo dun mogelijk en zo nodig telkens bijna weggeschuurd. Het zagen kan nu beginnen. Daar schuilt iets zeer definitiefs in. Wie het echte gevoel voor dimensies heeft, weet dat een halve millimeter ernaast een onaanvaardbare balansverstoring kan veroorzaken, en wat er eenmaal van het paneel is afgezaagd, kan er nooit meer aan. Dat is wel wat anders dan een lijn binnen het vlak van een paneel, die met enige handigheid nog wel verplaatst kan worden.

Tenslotte vangt dan het monnikenwerk van het schilderen aan. De juiste dosering van het licht speelt hierbij een cruciale rol. Het rechte vlak duikt hier toch weer op, want niet alleen kent het uitgezaagde paneel een centrum en secundaire partijen, maar ook blijken de uiterste punten van het paneel alsnog een begrenzing te suggereren, aan de logica waarvan de schilder zich op geen enkele manier kan onttrekken. Hetgeen de volgende filosofisch aandoende vraagstelling oplevert: zou het mogelijk zijn een rechthoekig schilderij te maken, dat zijn eigenlijke begrenzing buiten het feitelijke paneel suggereert, zonder dat je kunt zeggen dat er iets mis is aan het schilderij zelf? Wie zei er dat alles al was uitgeprobeerd?

Bron: http://www.lievehemel.nl

Adriana van Zoest
Ad Verberk
Albert Greving
Alex de Vrede
Anna de Lange
Anneke van Brussel
Annelies Jonkhart
Annemiek Groenhout
Anny Plageman Aalbers
Antonio Fuertes
Arnout van Albada
Aryan van Beugen
Ben Bodt
Ben Hekert
Ben Rikken
Ben Snijders
Berry Kuiper
Bert van der Meer
Bob van Blommestein
Brita Seifert
Bryan Rietman
Chris Herenius
Daniel Douglas
Ed Moleveld
Eddy Brams
Edgar de Cruijer
Eliot Allsop
Emil Matulewicz
Epko Cordel
Ewald Sorbi
Hella Maas
Hendrik Brandtsoen
Chris Overbeeke
Cees Akkerman
Cees Salentijn
Coren Geus
Cornelis le Mair
Dennis Mogelgaard
Derk van Dijken
Eric de Vree
Erik van de Beek
Erik Zwaga
Evert Dijkstra
Frans Brommer
Frans Klerkx
Fred Smoolenaers
Gerd Renshof
Gerrie Moonen
Gerrit van Lente
Gerrit Wijngaarden
Ger Stallenberg
Guy De Jaegher
Gyula Somos
Hanneke de Jager
Hans Bulder
Hans Deuss
Hans Robben
Hans Parlevliet
Harmen Tulner
Harry Meerveld
Heleen Hobelman
Henk Helmantel
Henk Renting
Henk van der Wal
Henry te Wildt
Herman Tulp
Hilaire Bals
Hub Pollen
Ineke Pijn
Ingrid Smuling
Jaap Roose
Jaap Snijder
Jan Brinkgreve
Jan Heijink
Jan Nagtegaal
Jan Nederlof
Jan Schaeffer
Jan Sijpestijn
Jan Teunissen
Jan van der Kooi
Janet Korpershoek
Jef Diels
Jeroen Advokaat
Jeroen Paulussen
Jef Gielen
Jo van den Brand
Johan Scherft
Johannes Eerdmans
Joke Frima
Joop Eikenaar
Jos Aanraad
Jos Renders
Jos van de Ven
Jos van Riswick
Judith Neet
Julien Landa
Kees Blom
Kenne Gregoire
Kitty Dillen
Klaas Wiedijk
Leo Dillis
Leo Pors
Leo Vos
Leon Spierenburg
Lieve DeJonghe
Lion Arie Feijen
Lita van Engelenhoven
Lizette Bazuin
Loek Meijer
Lorena Kloosterboer
Maan Jansen
Maarten Boffe
Maarten 't Hart
Marcel Wijnen
Marian van der Sanden
Maria van der Wijst
Maria Verbaarschot
Marius van Dokkum
Maria Johanna Smit
Marie Therese Wekx
Marina Buis
Marina Radius
Marjolein van den Berg
Marjo van der Burgt
Mark Lijftogt
Martijn Weiffenbach
Martin Sijbesma
Max Stokvis
Nanna de Klerk
Nanny Luysterburg
Nico Heijligers
Noortje Fousert
Noud Adams
Numan Eser
Olav van Overbeek
Paul van Ernich
Peer Verrijt
Pieter Knorr
Piet Gutter
Piet Sebens
Pieter Wagemans
Pita Vreugdenhil
Reinout Krajenbrink
Rein Pol
Rene Jansen
Rene Smoorenburg
Rene Tweehuysen
Riek Jeijsman
Rob de Reus
Robert van Beurden
Rob Mohlmann
Roelof Smelt
Matthijs Roling
Peter Dillen
Peter Nuijten
Peter van den Borne
Peter Veltman
Qiangli Liang
Renze Koenes
Ria de Henau
Riet Abcouwer
Roman Reisinger
Ronald Raaijmakers
Ronald Stam
Rudy Beckers
Ruth van Royen
Ruud Verkerk
Saskia Griepink
Sietse Jonker
Simeon Nijenhuis
Steef Bongers
Susan Seunke
Tjalf Sparnaay
Ted de Keijzer
Tejo Hendriks
Thom Boekhoven
Tiny Kruijmer
Tjerk Reijinga
Tobias de Haan
Ton van Meerendonk
Hennie van der Vegt
Bernard Verkaaik
Victor Muller
Volkert Olij
Walter Brems
Walter Elst
Walter Leclair
Wilfried van den Boorn
Willie Berkers
Wijnand Warendorf
Wilbert Vernooij
Will Eggen
Willem de Bont
Willem Mook
Wilma van der Vliet
Wim Bals
Wim de Goede
Yt Osinga