CEES SALENTIJN

In de oudheid schilderde Zeuxis een jongetje met een druiventros in de hand. De druiven waren zo sappig geschilderd dat de spreeuwen er op af kwamen om erin te pikken. De behoefte om zo levensecht te schilderen kent Cees Salentijn ook. Toch laten zijn stillevens voldoende ruimte over voor de verbeelding van de kunstenaar. Salentijn laat zien dat hij de marges en mogelijkheden benut die hem in staat stellen een eigen invulling aan het stilleven te geven.

Cees Salentijn

Hij reageert op de realiteit door accenten te leggen, dringt zo diep mogelijk door in de wereld van de 'levenloze' dingen en benut optimaal de werking van het clair-obscur.Zijn voorkeur gaat uit naar het schilderen van oude of gehavende voorwerpen, dode dieren of aangetast fruit. Niet alleen de staat waarin voorwerpen verkeren is voor hem belangrijk, ook hun vorm, hun plek binnen de compositie, kleur en licht zijn essentieel.

De stillevens hebben zowel een relatie met 16e-eeuwse Spaanse stillevens als van het werk van Morandi. Maar in tegenstelling tot laatst genoemde gaat het Salentijn niet alleen om het sublimeren van de stilte, maar ook om het in stand houden van de oeroude principes van het trompe l'oeil: het natuurgetrouw

kopiër van de werkelijkheid. Een verschijnsel dat in de oudheid als summum van kunst werd gezien. Salentijn koestert eenvoud en voelt zich zichtbaar meer verwant met de Romaanse eenvoud dan met het zwaar aangezette neoclassicisme. Hij houd van eerlijke schilderkunst en zorgt ervoor dat zijn werk niet verward kan worden met fotorealisme en hyperrealisme. Zijn benadering van de werkelijkheid is fundamenteel anders. Foto's hebben vooral een hoge attentiewaarde, terwijl de schilderijen van Salentijn het moeten hebben van aanwezigheidswaarde. Ze zijn onontkoombaar, maar nooit opdringerig aanwezig.

Bron: Wim van der Beek.

Bron: Cees Salentijn